Oskültasyon Teknikleri
Aşağıdakiler en uygun oskültasyonun sağlanması için önerilmektedir:
1. Sessiz, iyi ışıklandırılmış, ılık bir oda. (Dışarıdan gelen gürültüyü elimine eder ve kalp muayenesini kolaylaştırır.)
2. Doğru şekilde soyulmuş hasta. (Stetoskopun direk göğüse konmasını sağlar.)
3. Hastanın yatar pozisyonda, oturarak ve sol yana uzanmış şekilde muayene edilebilmesi. (Şekil A). [Çeşitli sesler, özellikle normal olmayan sesler farklı pozisyonlarda anlaşılabilir.]
4. Sağ taraftan muayene edilebilme. [Bu şekilde stetoskop hortumunun objelere çarparak çıkardığı dış sesler azaltılmış olur.]
5. Hem çan hem de diyaframa sahip veya hem diyafram hem de çan olarak davranabilme özelliğine sahip bir stetoskop. [Göğüse hafifçe tutulan çan düşük frekanslı seslerin duyulmasını sağlar. Göğüse iyice bastırılan diyafram yüksek frekanslı seslerin duyulmasını sağlar.]
6. Birbirini izleyen oskültasyon (Şekil B). Önce diyaframı, sonra çanı kullanarak minimum 4 bölgenin oskültasyonunun yapılması gerkllidir:
a. Sol Yan Sternum Kenarı (LLSB)- Sternum'un solunda dördüncü kaburga arası boşluk. Tricuspid ve sağ kalp sesleri en iyi bu bölgeden duyulur.
b. Çıkıntı-köprücük kemiği çizgisinde beşinci kaburga arası boşluk.
Mitral ve sol kalp sesleri en iyi bu bölgede duyulur. |
 Diagram A
 Diagram B |
c. Sternumun sağındaki Aortik Odağı ikinci kaburga arası boşluk. Aortik kapakçığından sesler en iyi buradan duyulur.
d. Sternumun solundaki Plumoner Odağı ikinci kaburga arası boşluk. Plumoner kapakçığından sesler en iyi buradan duyulur.
7. Seçici dinleme olanağı. [ Her seferinde bir ses dikkate alınır. Sistole seslerini dinlerken, diyastol seslerini yoksayılır.]
Yukarıdaki sıralama kabul edilen seçeneklerden sadece bir tanesidir. Önemli olan nokta, bahsedilen dört bölgenin oskültasyonu tutarlı bir şekilde yapılır ve her bölge hem düşük hem de yüksek frekanslı sesler için değerlendirilir. |
|
|
|
